استادگفته است بیست دقیقه به خود فرصت دهید و بدون فکر قبلی شروع به نوشتن کنید اما او نمی داند، از زمانی که کرونا آمده است تمامی کلمات من هم کرونایی شدهاند دیگر کنار هم نمینشیند، یکدیگر را در آغو

گوشه ای غمگین در کنار پنجره نشسته و هیچ نمی گوید. تصور میکنم خیلی وقت است گذر ثانیه ها برای او واژهای کأن لم یکن تلقی میشود. دستم را در مقابل صورتش تکان میدهم، بال بال می زنم اما مرا نمیبیند .د